Het zal 2020 geweest zijn. De eerste covidgolf zat erop en ik was nog niet ziek. Drie maanden hypomanie brachten een depressie. We besloten te starten met ADB
Acute dagbehandeling.
Daarna kreeg ik covid en daarna longcovid. De longcovid werd in de loop der jaren mild, net zoals de persoonlijkheidsstoornis na schematherapie en mijn bipolaire stoornis. Ik vond een baan, wat een droombaan bleek, en ik werd gelukkig. Voor het eerst in mijn leven: gelukkig.
En zit ik er weer. Bij de ADB.
Het is een korset dat me eigenlijk niet meer past, maar dat ik nodig heb. Het hebben van EPA botst met het hebben van de rest van mijn leven. Mijn droombaan. De regie die ik geleerd heb te nemen. Niet meer om toestemming vragen. Niet meer afhankelijk.
Ik voel weerstand tegen tips waarvan ik weet dat ze me niet helpen. Tegen het vragen naar de bekende weg, die voor mijn vaste behandelaren wèl bekend is. De opmerkingen waarmee verteld wordt dat je mijn lijden niet ziet. Alles herinnert aan de tijd van toen.
Er is irritatie omdat ik dingen moet inleveren, omdat er geen flexibiliteit is. Van het krijgen van behandeling die ik niet nodig heb, omdat ik andere onderdelen van de behandeling wèl nodig heb.
Ik ben anders dan zes jaar geleden. Ik ben gegroeid. Ik heb geproefd aan gelukkig te zijn. Ik heb nu dingen te verliezen.
Zes jaar lang wist ik te vermijden om hier te zijn. Het is zes jaar sinds de laatste keer ADB. En het is ook zes jaar sinds mijn laatste opname. Mijn laatste opname was een paar maanden na de laatste keer ADB. Zes jaar lang was alles wat ik deed, alle medicatie die ik nam, genoeg. Nu niet meer. Ik voel al mijn zekerheden door mijn handen glippen.
En toch is het ook anders. Ik heb regie. Niet over mijn depressie, maar wel over mijn behandeling. Over mijn leven. En een behandelteam dat vierkant achter me staat.