Zojuist heb ik een groot diamond painting kunstwerk afgemaakt. Het is een symbolisch einde van de afgelopen maanden.

Ik heb heel erg veel diamond painting kunstwerken gemaakt. Ik diamond paintte op alle momenten de afgelopen maanden dat ik wilde schrijven, maar niet kon schrijven. Op alle momenten dat mijn hoofd niet kon bedenken wat ik moest doen. En dat waren vele momenten.

Mijn vaste volgers zijn het wellicht opgevallen dat ik afwezig was. Ik had een depressie zoals ik die al heel erg lang niet heb gehad. Een periode van confrontaties van het verleden. Herinneringen aan hoe ik me onbegrepen voelde door hulpverleners, aan opnames en dagbehandeling. Aan het oordeel uitbehandeld te zijn.

Het kan me dus blijkbaar nog gebeuren. Een maandenlange, zware depressie

En toch was het anders.

Terwijl complete passiviteit me overviel. Terwijl mijn hoofd niet meer in staat was tot beslissingen en schakelen. Niet mijn persoonlijke administratie doen, mijn huishouden of nog kunnen koken. Terwijl ik niet meer in staat was om blogs te schrijven.

Tijdens dat alles hield ik hoop dat op een dag, ik weet nu welke maar dat wist ik toen niet, ook deze depressie weer over zou zijn.

En dankzij mijn wonder -lithium- ging ook deze depressie uiteindelijk over

Ik weet dat ik mijn wondermiddel niet voortdurend kan gebruiken. Mijn nieren zijn immers niet opeens weer beter geworden. Dat is de volgende zorg, mijn volgende obstakel om te overwinnen.

Maar voor nu ben ik klaar met diamond painten en dans ik weer door mijn huis en door mijn leven.