IT-support als onverwachte passie
Sinds een paar maanden heb ik ontdekt dat ik het afhandelen van IT-tickets net zo leuk vind als gamen. Een online IT-cursus volgen is leuker dan schrijven. Sorry lezers, maar zelfs een volle zaal publiek dat aan mijn lippen hangt, weegt niet op tegen het oplossen van IT-puzzels.
Tof dus dat ik tegenwoordig naast mijn facilitaire werk IT-support medewerker ben. Een paar uur per week mag ik (betaald) puzzels leggen, dingen uitzoeken en testen, om vervolgens een dopamineshot te krijgen als ik check met de gebruiker dat het heeft gewerkt en ik op ‘close’ mag klikken in het ticketsysteem.
Vooral Defender tickets uitzoeken en beoordelen is een passie. Defender is een beveiligingsprogramma van Microsoft en detecteert bijvoorbeeld virussen en phishingpogingen waarbij uitgezocht moet worden of deze detectie op tijd was, welke gebruikers en devices zijn betrokken en of het misschien toch onschuldiger blijkt te zijn dan Defender in eerste instantie dacht.
Ondertussen zorgt deze opgelaaide liefde voor een tegenstrijdigheid
Als beginnende tiener leek ik heel erg veel op mijn vader. Ik was goed in analyseren, managen, informatie in me opnemen, logische puzzels en cijfers. En ik was er vol van overtuigd dat ik mijn vaders bedrijf later zou overnemen. Hij was een vroege IT’er. In de jaren zeventig werkte hij met de eerste computers in Europa. Ik keek naar hem op en koos mijn hele vakkenpakket zodanig dat ik na de middelbare school kunstmatige intelligentie zou gaan studeren.
Tijdens het voorbereiden van mijn HAVO-examen kwam de eerste frictie tussen mij en mijn vader. Een persoonlijkheidsstoornis wordt veroorzaakt door vroegkinderlijk trauma, en ik weet waar de mijne vandaan komt. De grootste daad van opstandigheid tijdens mijn jeugd, was de beslissing om geneeskunde te studeren.
Het leven besloot anders. Tijdens mijn geneeskundestudie viel ik ziek uit. Tijdens dat halfjaar ergotherapie faalde ik ook. Ik werkte als helpende, schoonmaakster, vakkenvuller en werd volledig afgekeurd.
Toen ik 2,5 jaar geleden bij mijn huidige baan begon, moest ik weer denken aan mijn vader. Als facilitair medewerker val ik onder IT & Facilities. En langzaam ontdek ik dat ik die analytische manier van denken nog steeds blijk te hebben. Sterker: ik hou van het leggen mentale IT-puzzelstukjes en ik ben er goed in. Mijn manier van denken is hetzelfde als die van mijn vader.
Herstel, werk en de ontdekking van mijn eigen pad
Maar net als die puber die hard voor haar examens werkte, wil ik mijn vader nog steeds niet zijn. Ik wil hem niet opvolgen en ik wil niet zijn pad volgen.
Ondertussen word ik wel dolgelukkig van IT-vraagstukken. Mijn brein past bij dit soort problemen. Ik wil mezelf verder ontwikkelen richting IT. Ik wil de cursussen volgen en ik wil de puzzelstukjes leggen. En ondertussen wil ik totaal anders dan mijn vader zijn.
Dus schrijf ik toch maar een blog, tussen alle andere analyses door. Want ik ben anders. Ik analyseer ook mijn ervaringen om die vervolgens functioneel in te zetten.
Wil je meer van dit soort verhalen lezen over herstel, werk en hoe het is om je eigen plek te vinden tussen het hebben van EPA (ernstige psychische aandoeningen) en het functioneren in de maatschappij? Op mijn website deel ik regelmatig blogs over mentale gezondheid, leven met een complexe voorgeschiedenis en hoe je daar opnieuw betekenis in kunt vinden. Je kunt je hier abonneren