Jij ziet iemand die genietend over de zaterdagmarkt struint.
Wat je niet ziet is dat ik de rest van de dag op de bank zit, omdat struinen, met boodschappen sjouwen en stilstaan bij de kraampjes en de kassa’s me veel energie kost.
Jij ziet iemand die ongeacht het weer overal dapper op de fiets naartoe gaat.
Wat je niet ziet is hoe fietsen een verademing is bij mijn orthostatische intolerantie, en dat ik wagenziek wordt in de bus. Je ziet ook niet de tranen niet die ik laat omdat ik niet meer op een gewone fiets kan fietsen, en dus afhankelijk ben van mijn ebike.
Jij ziet iemand die de meeste lekkere, gezonde lunches ooit meebrengt.
Wat je niet ziet is dat ik na een kantoordag vaak te moe ben om nog te koken of iets in het huishouden te doen en dat ik mijn vrije dagen echt nodig heb om mijn huis aan kant te houden en een paar dagen vooruit te koken.
Jij ziet iemand met een heerlijk verwilderde tuin.
Wat je niet ziet is dat ik vaak de energie mis om erin te werken, en dat ik van even lekker stevig doorwerken, regelmatig een terugval heb gehad.
Jij ziet iemand die in het voor- of naseizoen lekker goedkoop een huisje boekt.
Wat je niet ziet is de enorme rouw die ik heb omdat ik niet meer kan kamperen.
Jij ziet iemand die alle verschillende taken perfect uitvoert.
Wat je niet ziet is hoe ik de hele dag aan het plannen ben om lichamelijk intensieve taken af te wisselen met taken waarbij ik kan zitten. Je ziet ook niet dat ik na een lichamelijk intensieve dag, echt een rustdag nodig heb.
Jij ziet iemand die soms haar overuren inruilt voor een ochtend uitslapen.
Wat je niet ziet is dat ik minstens 9 uur slaap nodig heb om te functioneren, en ik op vrije dagen vaak 10 tot 12 uur slaap.
Jij ziet iemand die oprecht de tijd neemt om even een praatje met je te maken als ik je tegenkom op kantoor of op straat.
Wat je niet ziet is dat ik een zorgvuldige afweging aan het maken ben: hoe vermoeid ben ik? Ga ik straks fietsen of met de bus naar huis? Hoe vermoeiend was de dag van gisteren? Moet ik hierna nog iets anders doen? Hoeveel heb ik vandaag al stil gestaan?
Jij ziet iemand die zich terug lijkt te trekken uit het sociale leven.
Wat je niet ziet is dat ik aan het einde van de dag gewoon heel moe ben, en tussen acht en negen naar bed wil gaan.
Jij ziet iemand die parttime werkt, en vindt dat knap ondanks de forse psychische problemen.
Wat je niet ziet is dat mijn longcovid mij op dagelijkse basis meer in het pad zit dan mijn bipolaire stoornis (als ik niet depressief ben tenminste).
Het is nu ruim 5 jaar geleden dat ik voor de eerste keer Covid-19 kreeg. Ik behoor tot de groep mensen die niet meer beter werd. Ik ben heel erg ver in mijn herstel. Ik sta midden in de maatschappij, ik werk, ik fiets en ga naar de zaterdagmarkt. Ik ben niet onzichtbaar, in tegenstelling tot veel mensen met longcovid.
Mijn longcovid is dat wel. Het is een onzichtbaar gegeven, waar ik iedere moment rekening mee moet houden.
