Een paar weken geleden sprak ik de nieuwe Tweede Kamerleden die VWS in hun portefuille hebben toe in Nieuwspoort. Daar sprak ik deze woorden. Hopelijk helpen ze om de zorg voor mensen met EPA te verbeteren.
—
Normaal gesproken stel ik me op donderdagen voor als de facilitair manager. Ik werk nu ongeveer 2,5 jaar parttime bij een grote NGO. Vandaag doe ik het dus een beetje anders.
Want ik val ook onder de EPA groep: ernstige psychische aandoeningen. En vanuit die rol sta ik hier vandaag. Ik heb een bipolaire stoornis, een persoonlijkheidsstoornis, jeugdtrauma, hechtingsproblemen. Ik ben chronisch en soms acuut suïcidaal en ik doe aan zelfbeschadiging.
Toch: over het algemeen gaat het eigenlijk heel goed met me.
Dat is anders geweest. Zo’n tien jaar geleden zag mijn leven er totaal anders uit. De politie stond iedere paar maanden wel op de stoep. Ik leefde van crisisopname naar crisisopname. Ik deed beschut vrijwilligerswerk. Ik was volledig afgekeurd. Ik had een euthanasiewens.
Kortom: mijn leven lag stil en ik was diep ongelukkig.
Hoe anders is het vandaag. Ik ben sinds 2018 onder behandeling bij een factteam. Ik heb via dit team jarenlang therapie kunnen krijgen, ondanks dat ik te instabiel was voor therapie.
Op dit moment zie ik mijn psychiater eens per kwartaal en krijg ik eens per drie weken begeleiding aan huis.
Als ik vandaag merk dat ik ontregel, dan gaat vandaag nog mijn zorg omhoog en kan ik 7 dagen per week begeleiding krijgen. Als ik wil, heb ik vanmiddag een afspraak met mijn psychiater. Als het nodig is, kan hij mij vandaag nog aanmelden bij die psycholoog en begin ik over twee weken met de behandeling. En mocht dat niet voldoende zijn, dan kan ik vanaf maandag terecht bij de dagopname. Vanavond kan ik in ieder geval via een direct nummer de crisisdienst bellen.
Hierdoor heb ik mij, sinds ik facilitair manager ben, nog nooit ziek hoeven te melden om psychische redenen. Een flexibele werkgever, en meedenkende collega’s helpen hier natuurlijk ook bij. Dat ik niet dagen hoef te wachten tot mijn depressie, of mijn opspelende suïcidaliteit behandeld kan worden, is hiervoor een voorwaarde die ik meerdere keren per jaar gebruik.
En elke keer als ik het hierdoor een crisis voorkom, en dat is nu het goed met me gaat een paar keer per jaar, moet ik denken aan alle mensen die geen passende zorg krijgen omdat het soort behandelplekken waar ik onder behandeling ben, zijn wegbezuinigd. Die maanden of jaren moeten wachten tot ze de juiste zorg krijgen en wiens leven daardoor maanden of jaren stil staat.
Uiteindelijk is die snel op- en afschalende zorg een enorme bezuiniging op politie, WMO, opnamecapaciteit en zelfs op uitkeringen. Ik kan er dan ook niet bij met mijn hoofd dat er bezuinigd is en wordt juist op dat type zorg.
Daarom zit ik vandaag hier, in plaats van in dat kantoor hier een klein stukje verderop. Om een stem te geven aan alle mensen met EPA.
Dankjewel.
