Hoe goed het met me gaat kan ik afmeten aan de ernst van mijn terugvallen.
Een paar weken geleden hoorde ik dat ik albumine in mijn urine had. Omdat ik vaak bepalingen laat doen, hebben we een tweede meting afgewacht voordat ons zorgen gingen maken. Albuminurie kan een teken zijn van (nieuw) nierfalen. Ik heb een nierfunctie van 48, wat te laag is.
Afgelopen winter heb ik besloten om toch lithium te blijven gebruiken, en te zoeken naar een zo’n laag mogelijk werkzame dosering. Lievere een wat korter gelukkig leven, dan een leven lang geplaagd door die zware depressies zoals ik er afgelopen winter eentje had. Ik heb dit besproken met een paar van mijn dierbaren. Ze begrijpen me en staan achter me.
Toch hakt het maken van de beslissing om lithium te blijven gebruiken en de slechte uitslag over mijn urine er mentaal hard in. Ik merk dat ik wiebel. Dat mijn afhankelijke kant naar boven komt. De haast ziekelijke, onzekere pleaser in mij die alles wat ik niet perfect doe afkeurt.
Ik merk het aan de gedachten in mij als ik thuisbezorgd laat komen of zoute drop eet in plaats van een gezonde, zoutloze salade. Aan het schuldgevoel als ik me niet aan mijn eiwit-, zout- en caloriearme dieet hou. Kan houden.
De albuminurie zou kunnen verminderen, door mijn wat hoge bloeddruk te behandelen. Daarom ben ik begonnen met een bloeddrukverlager. De eerste dag reageerde ik daar nogal heftig op met een bloeddruk van 80/50. Inmiddels lach ik om de HAP die zei ‘bel maar terug als je flauwvalt’. Gelukkig bleek het een probleem in de opstartfase te zijn en heb ik nu een keu-ri-ge bloeddruk.
Wat helaas ook een bijwerking blijkt te zijn, is dat mijn longcovid dit blijkbaar als een overbelasting van mijn lichaam ziet. Ik durf het bijna geen PEM te noemen, omdat ik binnen beperkingen toch aardig goed kan functioneren, maar ik heb meer pijn, meer hersenmist. Ik slaap meer, kan minder lang stilstaan. Ik heb meer ondersteuning van mijn ebike nodig en kan veel minder snel lopen dan normaal. Ik ben sneller buiten adem en benauwd (saturatie blijft gelukkig goed).
Kortom al deze overwegingen, al deze medicatie, alle gevolgen van de verschillende medicijnen hakt er hard in op letterlijk alle kwetsbaarheden die ik heb. En toch wil ik tegen iedereen roepen dat het eigenlijk heel goed gaat met me. Want ik meet het af aan de ernst van deze terugvallen.
Tien jaar geleden had ik een zware depressie zoals ik afgelopen winter had, nooit gered zonder opname. Nu red ik het met wat lithium. Acht jaar geleden zou een crisis van mijn persoonlijkheidsstoornis, ernstig zelfdestructief gedrag opleveren. Nu heb ik gewoon net wat meer bevestiging nodig. Vijf jaar geleden betekende een longcovidterugval dat ik het grootste deel van de dag in bed zou moeten liggen. Nu kijk ik uit naar mijn vakantie omdat ik weet dat die sowieso heerlijk gaat zijn, met misschien net wat minder hoge dagafstanden op mijn ebike.
Ik leef, vol overgave, en geniet. Met al mijn beperkingen.
