Mijn vaste volgers weten: het gaat goed met me. Soms met horten en stoten, maar meestal vloeiend met alleen mijn eigen gedachten die kritiek op me hebben.
De afgelopen jaren heb ik veel bereikt
Ik heb een baan waar ik goed van kan rondkomen waardoor ik niet meer in armoede leef bij een prettige werkgever, met geweldige collega’s. Ik stel mezelf principiëler en activistischer op (wat best een prestatie is met een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis). Ik ben niet meer dagelijks suïcidaal. De laatste keer zelfbeschadiging is maanden geleden, en de keer daarvoor was ook maanden daarvoor. Ik ben gestopt met lithium vanwege nierfalen, en blijf wonderbaarlijk genoeg aardig stabiel. Ik heb afgelopen jaar nieuwe vriendschappen gesloten (hallo, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis). Ik ben 25 kilo afgevallen.
De angst voor terugval sluimert altijd
En toch sluimert het. Soms op de achtergrond, maar heel vaak op de voorgrond.
Als het me weer niet is gelukt mijn tanden te poetsen. Als ik ’s ochtends wacht tot de wekker gaat. Als ik te ziek ben om naar kantoor te gaan. Als ik halverwege de trappen buiten adem ben. Als mijn gewrichten pijn doen. Als ik ’s avonds in bed lig.
Ik ben bang. Ik ben bang dat mijn herstel in longcovid verdwijnt en ik weer bedlegerig wordt. Bang dat ik de volgende depressie niet kan overwinnen. Bang dat ik opnieuw in zo’n groot zwart gat kom als tussen 2014-2020. Nieuwe medicatie met nieuwe kilo’s. Opnieuw een leven van opname na opname met artsen vol oordelen. Of nieuwe behandelaren die me niet begrijpen.
Ik kan er ’s nachts van wakker liggen. Van de herinneringen uit die tijd, en de gedachte dat die tijd kan terugkeren. Ik heb nachtmerries en doemscenario’s omdat ik weet hoe dun het lijntje is tussen een goed leven hebben, en dat leven. Er hoeft maar één ding mis te gaan.
De LinkedIn-bubbel van succes
Veel mensen geloven dat het hun niet kan overkomen. Dat zolang ze maar hard werken, ze het leven naar hun hand kunnen zetten. LinkedIn staat er vol mee. Geluk bestaat niet, geluk dwing je af. Mensen die het slecht hebben, hebben slechte keuzes gemaakt en werken niet hard genoeg aan verandering.
Ik weet uit ervaring dat dit anders ligt. Dat pech je kan overkomen. Ik weet dat een dubbeltje altijd beide kanten uit kan vallen.
En toch… het gaat goed met me. Met horten en stoten. Met een herstel dat gestaag, maar niet lineair verloopt.
